Pierwsze wrażenie
O. Mój. Boże. Widzi ktoś napis „Wyjście ewakuacyjne”?!

Nagłówek
Krwistoczerwono-czarny, ciemny, z pewnością nie trafia w moje gusta. Powiem szczerze, że paskudny i wierzę, że próbujesz mnie do swojego opowiadania zniechęcić. Postaram się zrozumieć, że to wszystko miałoby się tyczyć właśnie głównej istoty tego bloga i z lekkim zażenowaniem na twarzy, a nektarynką w dłoni, spojrzę na resztę.

Szablon
I tak właśnie szablon – pełny mrok, klimat martwego świerszcza, brakuje tylko litrów krwi porozlewanych po monitorze. O! Przepraszam. Krew jest.
Nie wiem, jak to miałabym oceniać. Może zauważyłaś, że jest to tylko nagłówek, a przy mojej rozdzielczości ekranu komponuje się dość marnie. Przyczepię się natomiast linków do poszczególnych rozdziałów, bo Bóg mi świadkiem, z początku nawet ich nie zauważyłam. Nieważne, i tak teraz skupię się na tym, na czym tak naprawdę powinnam. Literki zlewają mi się w całość, kopiuję wszystko do Worda. W porządku. Zapnij pasy, ponieważ zaczynam czytać…

Treść
Claire przechodzi nerwowy okres w swoim życiu. Niespodziewanie w drodze do domu, w taksówce poznaje mężczyznę, który z łatwością dziecka wygrałby każdy casting do roli sobowtóra Brada Pitta. Tajemniczy gość, który zaprasza tę młodą kobietę na kolację, niewątpliwie skrywa jakiś sekret, o którym mamy okazję dowiedzieć się już niedługo. Otóż Anioły i Demony, rywalizujące w pewien sposób między sobą, darzące się odwieczną nienawiścią (chociaż nie wiem, jak mogłoby to się nazywać względem Aniołów… Nieważne.), ze względu na swoich, kolokwialnie mówiąc, szefów mają za zadanie „zająć się” w odpowiedni oczywiście sposób nikim innym jak Claire. Wydaje się dość pogmatwane, takie przy okazji jest. Rozpoczyna się niema walka między Dobrem a Złem, w centrum której znajduje się Bogu Ducha winna młoda Wharton. Tajemnica wychodzi na jaw, nie wiadomo, komu ufać, a do kogo uśmiechać niewinnie, kto jest dobry, a kto zły, Zakład dwóch Panów zaczął dotyczyć już nie tylko istot nadprzyrodzonych, ale i niewinnych, nie świadomych zagrożeń ludzi.

Mam nadzieję, że dobrze zinterpretowałam treść. Starałam podejść się do tego dość obiektywnie, a wrodzona cecha koloryzowania wszystkiego pewnie znów się uaktywniła (za co z góry przepraszam).

Styl
W pewnym momencie wydawało mi się, że czytam Sapkowskiego, jednak nie trwało to zbyt długo (dokładnie kilka linijek, ale zapamiętałam to dokładnie). Co zauważyć można od razu – powtarzają się niektóre sytuacje. Drażni mnie ciągłe dotykanie policzków, mrużenie i błyskanie oczu, rzucanie spojrzenia… Nad szczegółami nie lubię zbyt rozprawiać, gdy czytam i jest ich zbyt dużo, natychmiastowo dostaję białej gorączki i muszę wyjść. Nie martw się, nie jest tak źle. Nie jest źle prawie w ogóle. W zasadzie, podoba mi się Twój styl. Wyraźny, tajemniczy, wciągający może trochę mniej, ale grunt, że poprawny i do zaakceptowania. Tylko te wulgaryzmy… są momenty, gdy naprawdę nie są potrzebne, a tylko rażą mnie w ślepia jak latarka elektryczna.

„I Bóg wiedział, że to, co stworzył, było dobre.” – cytat z Biblii. Bardzo, bardzo mi się podoba, że go umieściłaś. Trafiłaś we mnie jak z wiatrówki. Plus wielkości Sahary dla Ciebie.

Tendencje do Marysuizmu
Nie można zauważyć tego wprost. Czy na miano Mary Sue zasługują piękni, młodzi bohaterowie, szczęśliwi na swój sposób i zmagający się z Tą Drugą Stroną? Trudno jest określić, ale podświadomie wydaje mi się, że Marianna zginęła wraz z pierwszym słowem Twojego opowiadania.

Bohaterowie
Sama Claire bardzo mi się spodobała. Przede wszystkim za swoją szczerość, ironię, sceptyczność i opanowanie. To właśnie ją widzę najwyraźniej wśród rozbieganych trzystu milionów innych postaci, których imiona przychodzą mi do głowy z dużą trudnością (o nazwiskach nawet nie wspomnę…). Reszta jest do siebie, niestety, bardzo podobna. Z przykrością stwierdzę, że wyobraźnia podsuwa mi ten sam obraz Alaistara co Kyle’a. Przy okazji, mają niezwykle kosmiczne imiona, skądkolwiek je wzięłaś. Szczerze, to niektóre omijałam wzrokiem, próbując sobie uświadomić kto jest kto. Dla zbilansowania słów dodam, że większość Demonów to naprawdę wstrętne istoty, które starasz się zaznaczać w pracy jak najbardziej negatywnie. Odwrotność tyczy się ni to skrzydlastych Stróży, czytaj Aniołów. Szkoda jednak, że tak bardzo upodobniłaś ich do ludzi, straciły tym samym na swojej świętości. Nie mam zamiaru gdybać, czy zrobiłaś to specjalnie, czy też nie.

Gramatyka, interpunkcja, ortografia.
Twoją zmorą, jak już pewnie gdzieś wcześniej wspomniałam, są te piekielne powtórzenia wyrazowe. Sposób? Unikaj, zastępuj, używaj Backspace, cokolwiek. I czytaj dwa razy to, co już wyjdzie spod Twoich palców.

„za razem” – zarazem
„Wszędzie stały miękkie sofy, jak tak, na której siedzieli,” – „jak ta”
„Cios pięścią zwalił go na podłogę. Keene z głuchym łoskotem upadł na podłogę (…)” – powtórzenie
„w jej oczach błysnęło złowrogie światło, mające być ostrzeżeniem” – błysnęło światło? Wiele tego „błyskania świateł w oczach” znalazło się w wypracowaniu, ale może irytuje tylko mnie.
 „Jej usta poruszyły się, nie wydając żadnego dźwięku. Uśmiechnął się lekko.
-Beatrice. – Wyszeptał, ale nie uzyskał żadnego odzewu” – powtórzenie.
„Z jego gardła w odpowiedzi wydostało się tylko gardłowe rzężenie.”- z gardła gardłowe…
„Maureen spojrzała na niego z niedowierzaniem.
-Co z tego? Czyś ty do końca stracił rozum?! – Syknęła, podchodząc do niego, przykucając i wlepiając w niego spojrzenie.” – patrz wyżej.
 „Zaczął się dusić i osunął się na ziemie” – ziemię
„Przez jego głowę przetoczyły się czyjeś myśli, dobijającego się do każdej komórki jego mózgu (…)” – muszę cokolwiek mówić?

Mistrzem przecinków, dwukropków i znienawidzonych myślników niestety nie jestem, nie potrafię wyhaczyć błędów w zawrotnym tempie, więc zdam się na Ciebie i postaram się Tobie zaufać w tej kwestii.

Oryginalność
Jeśli spytasz, czy kiedykolwiek miałam okazję czytać cokolwiek związane z Aniołami i Demonami, odpowiedziałabym, że pośrednio. Jednak w takim wydaniu jeszcze nigdy, dlatego ocena była dla mnie tym bardziej kłopotliwa. Na podstawie książek, które czytam, trudno jednoznacznie stwierdzić, czy zachowam się sprawiedliwie, pisząc że Twoje opowiadanie jest dla mnie dość oryginalne. Sądzę, że poradziłaś sobie z podjętym tematem w niekiedy zaskakujący, niekonwencjonalny sposób. W każdym razie – podoba mi się.

Podsumowanie
O ile na samym początku skreśliłam od razu Twoje opowiadanie (może ze względu na ten ciemny szablon i niemiłą atmosferę), po dotarciu na matę jestem przede wszystkim mile zaskoczona, zainteresowana bohaterami i ich losem, a co najważniejsze, szczęśliwa, że miałam okazję wypracowanie te przeczytać. Co do samego tekstu, czyta się dość (bo nie napiszę „bardzo”) lekko, zgrabnie dobierasz opisy (co mi się bardzo podoba). Przyznam szczerze, że zacięłam się na trzecim rozdziale i wróciłam do pracy dosyć niechętnie, aczkolwiek teraz nie żałuję. Ładny styl opowiadania, brak większych błędów, mocne charaktery postaci (choć jest ich bez liku), interesująca fabuła, która wciąga, gdy się w niej zagłębia, to z pewnością mocne strony Twojej pracy. Zastrzeżenia kieruję jedynie do wspomnianych wcześniej powtórzeń – działają na mnie jak głaskanie pod włos, układu tekstu (nie wierzę, że nic się z tym nie da zrobić). Polecam wziąć do ręki jakąkolwiek książkę beletrystyczną z półki i spojrzeć na akapity. Reszty można domyśleć się po przeczytaniu oceny. Mimo wszystko, z czystym sumieniem mogę postawić ocenę pięć za całokształt. Cztery w tym wypadku byłoby po prostu karcące, a sześć to już wyższa szkoła jazdy, taka po dyplomie i z dużym doświadczeniem. Życzę powodzenia w dalszym tworzeniu opowiadań (może czegoś więcej) i witam w linkach po lewej.



I tu znowu wkraczam ja, Natta. NoButs wystawił Dobry, Kamyka zaś Bardzo Dobry. Ocenę należałoby jakoś uśrednić - cztery z plusem czy pięć z minusem? A co tam, niech stracę - masz Bardzo Dobry. Naciągnięty co prawda, ale zawsze będziesz w rubryczce wyżej!

Miłego wieczoru życzę i zapewniam, że staram się bardzo z oceną Małpich Figli, ale studia to wielki pożeracz czasu. No ale się staram, więc niebawem coś z tego wyjdzie.

Natta